Nieuws

Interview RobelcoCar Services


Op de hoek van de Sint Laurensdreef met de Nevadadreef staat een pand met dichte roldeuren. Niets bijzonders van de buitenkant. Maar wie hier zomers voorbij fietst als de roldeuren openstaan, weet wel beter. Binnen staan prachtige Engelse klassieke oldtimers. Met mankementen, dat wel, want in het pand is een garage gevestigd. We ontmoeten garagehoudster Elisabeth van der Plas van RobelcoCar Services.
 
 
We bekijken de auto’s en Elisabeth vertelt kort wat er met iedere auto aan de hand is. Iedere auto heeft een verhaal. Aan sommige auto’s werkt ze al meer dan tien jaar, andere auto’s hebben lastige eigenaren, en een is volgens Elisabeth toch echt een ontwerpfout, “de lelijkste van het stel”. Na een korte rondleiding door de garage praten we verder in het kantoorgedeelte over het ontstaan van het bedrijf. Elisabeth: “In 1989 is het bedrijf begonnen door iemand anders. Ik ben hier in 1996 komen werken. Toen bleek dat de vorige eigenaar er eigenlijk niet veel zin meer in had, heb ik het stokje overgenomen in 2010. We repareren Engelse klassiekers en zijn gespecialiseerd in het merk Austin Healey. Dat repareren en onderhouden doen we niet alleen hier in de garage. Ook op het circuit of tijdens rally’s, verzorg ik de service.”
 
Vroeger reed Elisabeth ook zelf mee op het circuit. “In de praktijk is dat alleen helemaal niet handig. Dan heb je twee rollen en moet je snel uit je auto om iemand anders te helpen. Inmiddels heb ik dat laten varen. Nu ben ik gewoon monteur bij het circuit en bij races door heel Nederland. Daarnaast ben ik technisch commissaris bij HARC en nu ook KNAF (Knac Nationale Autosport Federatie).”
 
 
Over bedrijventerrein Nieuw Overvecht is Elisabeth best positief. “Ik heb goed contact met mijn buren in de Nevadadreef, we vegen samen de stoep. En ik kom geregeld bij een aantal andere ondernemers op het terrein voor bijvoorbeeld een stukje metaal of een revisiebedrijf. Ik ben eigenlijk wel tevreden over het terrein. Vroeger lagen er vaak genoeg kapotte autoruiten op de stoep als er weer eens ingebroken was. En in de weekenden werd er vaak geraced. Dat is nu veel minder. Hard gereden wordt er jammer genoeg nog steeds en er ligt veel troep van mensen die in de auto zitten te eten en alle verpakkingen daarna gewoon uit hun raam flikkeren. Dat waait vervolgens zo de straat door en mijn tuin in. Een prullenbak neerzetten heeft denk ik geen zin.”
 
“Soms krijg ik wel het gevoel dat er met twee maten gemeten wordt als het gaat om handhaving. Ik krijg bijvoorbeeld best vaak milieucontroles. En ik voldoe altijd, ik heb mijn papieren op orde. Maar ze komen regelmatig langs met dezelfde vragen en dat is vermoeiend. Afdelingen bij de gemeente lijken niet met elkaar te praten. Andere ondernemers worden er niet alleen moe van maar inmiddels pislink. Logisch ook als je ziet dat sommige ondernemers zonder de juiste papieren op ditzelfde bedrijventerrein hun olie gewoon boven de straatput verversen en nooit controle krijgen.”
 
 
“Verder voel ik me wel veilig op het terrein. Als ik een rondje loop met mijn hond dan wensen de de jongens die met hun auto op de parkeerplaats naast de snackbar staan geparkeerd me altijd een goede avond. Wat ze er verder doen weet ik niet en dat ze daar heel de avond aan die ballonnen hangen vind ik wat minder, maar ze zijn in ieder geval vriendelijk. Ook heb ik goed contact met de wijkagent”
 
We kijken nog een laatste keer naar de prachtige auto’s en gaan weer naar buiten. Tegenover RobelcoCar Services zien we een een leeg kavel. “Daar gaat Loxam Worx bouwen. Ik ben vooral benieuwd hoe hoog het wordt en hoeveel licht ik dan nog binnen krijg.” We nemen afscheid en dan gaat Elisabeth weer terug naar de hond en aan het werk.

Terug